تجارت جهانی و راه های موفقیت

قبل از جنگ جهاني اول، بانکهاي مرکزي هر کشور پول خود را بر حسب مقدار معيني طلا تعريف مي کردند و ملزم به خريد و فروش هر مقدار طلا با نرخ تعييين شده بودند. اما ذخاير طلاي کشورها محدود بود، بنابراين پول کاغذي پا به ميدان گذاشت. عرضه و رونق پول کاغذي تورم و بي ثباتي سياسي را به دنبال داشت بنابراين نظارت هاي ارزي را مي طلبيد.

· در جولای 1944 جنگ جهاني دوم پايان يافت. قرارداد برتون وودز ( نظام پايه طلا – ارز) دلار آمريکا را به عنوان يک پول و ذخيره بين المللي برگزيد (در واقع دلار فرزندي است که بعد از جنگ جهاني دوم متولد شد). بر اساس اين قرارداد ايالت متحده آمريکا قيمت دلاري هر اونس طلا را در سطح 35 دلار تثبيت کرد و پولهاي ساير کشورها با نرخ ثابتي نسبت به دلار تعريف شدند.

انتظار کاهش يا تضعيف ارزش دلار آمريکا در مواجه با کسري تراز پرداخت در اوايل 1971 از دلايل فروپاشي نظام برتون وودز بود. اين مساله منجر به خروج وسيع سرمايه از آمريکا شد به طوري که نيکسون رييس جمهور وقت آمريکا قابليت تبديل دلار به طلا را لغو نمود.

قابل ذکر است وقتي ارزش پول يک کشور کاهش پيدا کند صادرات آن افزايش و واردات آن کاهش مي يابد و از اين طريق کسري تراز پرداخت ها از بين مي رود به تبع اين امر اقتصاد قوي مي شود، بيکاري در اقتصاد پايين مي آيد و نرخ رشد اقتصادي و فعاليت اقتصادي بالا خواهد رفت.

· از آنجا اقتصاد هاي ملل مختلف در جهات گوناگونی حرکت کردند و يک سري تعديلات لازم بود. محدوديتهاي ورود و خروج سرمايه توسط بيشتر کشورها حذف شدند. شرکت کنندگان اصلي بازار ارز براي تعديل کردن نرخهاي ارزشان بر اساس ارزشهاي مورد انتظارشان آزاد گذاشته شدند. (نظام نرخهاي شناور ارز) قابل ذکر است در نظام شناور ارز، عرضه و تقاضا، تعيين کننده قيمت ارز مي باشد. بنابراين افزايش عرضه يا کاهش تقاضا يک ارز در بازار موجب کاهش قيمت و افزايش تقاضا يا کاهش عرضه موجب افزايش قيمت ارز مورد معامله مي شود.

· بانکها که مي خواستند براي خدمات دهي به مشتريانشان حداکثر بهره وري را از شناور بودن نرخ ارزها به دست آورند فعالانه به تجارت با يکديگر پرداختند و در نتيجه بازار بين بانکي (interbank) ايجاد شد.